Martha Vaskantira Greece

Spread the love

PEOPLE

Don’t send me away, don’t hit me because I’m black.

When we were babies, our cribs were one next to the other.

We drank the same milk. We drink the same water.  The rain water.  God’s water.

We cry under the same sky.

And when we grew up you took my wife to have your children.

I couldn’t bring them up.  Because in my country there is war.

Do you know what a war is?

My child fell off the cliff because he tried to save his two-year old little brother.

My children water with blood the earth that you plant with colours to harvest white food with my black hands, without my lips ever tasting it.

The white, the yellow, the black the red people are like birds.

They do not know each other, but they all drink water from the same sources.

In the evenings they sleep under the same sky.

They say the same goodnight to their God.

And when they cry, their tear has got the same colour.

 

Martha Vaskantira  Greece

 

 

ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Μη με διώχνεις, μη με χτυπάς γιατί είμαι μαύρος.

Όταν  είμαστε  μωρά, οι  κούνιες μας ήταν δίπλα-δίπλα.

Ήπιαμε από το ίδιο γάλα.

Πίνουμε από το ίδιο νερό.

Το νερό της βροχής.

Το νερό του Θεού.

Κλαίμε  κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό.

Κι όταν μεγαλώσαμε πήρες τη γυναίκα μου

για να κάνεις τα παιδιά σου.

Εγώ δεν μπορούσα να τα μεγαλώσω.

Γιατί στον τόπο μου έχουμε πόλεμο.

Ξέρεις τι είναι ο πόλεμος;

Το δικό μου παιδί έπεσε στο γκρεμό

γιατί  προσπάθησε να σώσει το δίχρονο αδερφάκι του.

Τα παιδιά μου ποτίζουν με αίμα τη γη σου

που σπέρνεις  με χρώματα

για να θερίσεις λευκή τροφή

με τα μαύρα χέρια μου

χωρίς  ποτέ να τη γευτούν τα χείλη μου.

‘’Οι λευκοί, οι κίτρινοι, οι μαύροι, οι κόκκινοι άνθρωποι

είναι σαν τα πουλιά.

Δεν γνωρίζονται  μεταξύ τους

αλλά όλα πίνουν νερό απ’ τις ίδιες πηγές.

Τα βράδια κοιμούνται κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό.

Λένε την ίδια καληνύχτα στον Θεό τους.

Κι όταν κλαίνε το δάκρυ τους

έχει πάντα το ίδιο χρώμα.’’

//////////

Μάρθα Βασκαντήρα

 

ΛΥΓΜΟΣ

 

Ποτέ πιο πολύ εσύ!

Ποτέ πιο πολύ εγώ μέσα από σένα.

Ποτέ πιο πολύ εμείς δε γεννήθηκε.

Είμαι ένα κύμα κι είσαι η θάλασσα που το κρατά.

Είμαι ένα όνειρο και είσαι η ζωή του.

Είμαι το χθες κι είσαι το αύριο!

Είμαι δάκρυ κι εσύ η λύτρωση.

Διπλώνω τη μοναξιά μου στη τσέπη σου για να μοιράζεται ο πόνος.

Νυχτώνω στα μάτια σου για να χει φως ο κόσμος μου! Μεγαλώνω τη σιωπή μου

για να μπορώ ν’ ακούω τα βήματα σου.

Ένας λυγμός με ντύνει καθώς γλιστράει η μορφή σου απ’ τα χέρια μου.

Περιμένω το επόμενο άγγιγμά σου για να ξαναμπώ στην αγάπη.

Εκεί που οι άγγελοι μιλούν με τους ανθρώπους!

 

Μάρθα Βασκαντήρα

 

Please follow and like us: