Our website is made possible by displaying online advertisements to our visitors. Please consider supporting us by whitelisting our website.

ΑBDALLAH EL GASMI (Τυνησία): « Οπωρώνες βιολέτας και γιασεμιού »

Exif_JPEG_420

ΑBDALLAH EL GASMI (Τυνησία):

 

« Οπωρώνες βιολέτας και γιασεμιού »

 

1

.Μόνος τη νύχτα, στο όνειρο μου,  ανεβαίνω  σε ένα σύννεφο άγριων βιολετών . Ο πατέρας μου έφυγε με το χάλκινο άλογο του θανάτου και απέμεινα  χάλκινος υπηρέτης , με άφησε σε βαμβακερές « πέτρες » και  σε χιονισμένα βουνά, ανάμεσα σε πεινασμένο πλήθος . Σαν μια ελαφριά ομίχλη, τριγυρίζω στους δρόμους και κλαίω το βράδυ στο στήθος της μητέρας μου, μα  κανένα κύμα δεν σκάει  στο χέρι μου.

Στην παλάμη μου μεγαλώνει μια θλιβερή ιτιά .

Μόνος  τη νύχτα, στο όνειρο μου, καβαλικεύω ένα σύννεφο άγριων βιολετών. Πέταξε ψηλά ,πέταξε  μακριά, πουλί που λούζεσαι στο φως του φεγγαριού! Στα χέρια μου, μια καταιγίδα από « πορτοκαλί ήλιους « .Τα μάτια μου, δύο καράβια περιπλανιούνται στον ωκεανό. Η καρδιά μου είναι ένας παγερός χειμώνας.

Βυθίστηκα σε επικίνδυνα νερά και περπατώ μόνος μου στη θάλασσα. Περπατώ και στα βήματα μου γιασεμί φυτεύεται,  ανάμεσα στις αμαρτίες μου .

 

2

Οι δρόμοι γεμάτοι με τους αναστεναγμούς των εραστών. Αγαπημένη μου,  δώσε μου  τα χέρια σου , θέλω να μεγαλώσω μέσα σου, σαν άγριο γρασίδι. Επέτρεψε μου, να συγκομίσω το σιτάρι από τα στήθη σου.

 

Όταν έρχεται ο χειμώνας, μιλώ στον εαυτό μου στο μπαρ και μεθυσμένος από τον πόνο, γυρίζω  στο γραφείο μου, τα γράμματα με χτυπούν  και οι λέξεις μετατρέπονται σε λυγμούς, τα ποιήματα σε αλατισμένους οπωρώνες. Όταν φτάνει η άνοιξη, γυρνώ τις σκέψεις μου στις παλιές αμαρτίες , μεθώ με  τον πόνο. Όταν συνέρχομαι, τα ποιήματα με μαστιγώνουν … γιατί έβγαλα το ρούχο της αγνότητας μου.

 

Όταν φτάνει το καλοκαίρι, ψάχνω μια στάλα βροχής, ανάμεσα στα στήθη της αγαπημένης μου. Όταν φτάνει το φθινόπωρο, το αίμα  στα χείλη μου γίνεται κίτρινο. Μια σκιά ενός Θεού μέσα μου παρουσιάζεται … και είναι πιο γλυκιά κι από τη ζάχαρη.

 

3

Το σώμα μου είναι μια δροσερή λίμνη, η ψυχή μου τρέμει σαν μια γυμνή ιτιά. Ξεριζώστε τα βράχια από τα πλευρά μου. Βάλτε το άρωμά σας στα άδυτα της μνήμης μου.

Πιείτε με τα εσώψυχα σας και χτίστε εκκλησίες και προσευχηθείτε, όπως η καλόγρια στο χαλί των ονείρων. Παίξτε μια απόκοσμη ​​μελωδία. Τα μάτια μου, δύο μαργαριτάρια .Τα δάχτυλά μου, σύννεφο από άγριες γαζέλες, διατρέχουν σε τραγωδίες. Το σώμα μου είναι ένα δάσος ομίχλης. Σαν αρωματικό αεράκι της ευτυχίας, καθαρίστε τους φράκτες του βασιλείου μου.

Βομβαρδίστε με  τα αστέρια μου  και με τα εκατομμύρια των  ήλιων μου και χορέψτε τους χορούς σας, με  τα γυμνά  φυλλώδη δέντρα, μέσα μου  ……

 

 

Laisser un commentaire

Votre adresse e-mail ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *